"يا حبيب قلوب الصادقين"

   گمان  اينست  که هر چه خير و شر از ما سر ميزند، نتيجه دو عهد است:                   _  يکي عهد الستي است که ما بستيم و قالو بلي گفتيم ، که هر دم و لحظه بنده     باشيم ؛                                                                                                             _ و ديگري عهد ي است که شيطان بست، که تا روز موعود در فريب و گمراهي ما     کوتاهي نکند ؛                                                                                                   آن زمان که خيري از ما سر مي زند، نتيجه عمل به عهد ماست که بر آن ارج مي نهيم و بر پايش مي داريم ،

و اقامه اش مي کنيم تا باشد و با بودنش خير ببار آورد ،

و هنگامي که شري از ما سر مي زند ؛ نتيجه غفلت ما از عهدمان است و گستاخي و جسارت شيطان که در اين زمان ، فرصت را غنيمت مي شمرد براي فريب و گمراهي ،

آري ؛ او در کمين است، همواره و مدام در کمين لحظه هاي غفلت است

منتظر است آني عهدمان را فراموش کنيم ، نه کافي است آن را سبک بشماريم و چيزي را بر آن

ترجيح دهيم ،

تا به اعماق ضلالت و گمراهي بکشاندمان به اوج پستي و حقارت

ـ و کلام ديگر آنکه رفيق :

هر چه مي انديشم مي بينم اين خود مائيم که بديها را بيشتر ارج مي نهيم و بهايش مي دهيم،

کمي بيانديشي اگر خواهي ديد، اکثر ما و من چقدر فرصتهاي طلايي را از دست داده و ميدهيم ؛ از سستي و تعلل  که دست بر نمي داريم هيچ؛                        دانسته و ندانسته بديها را ارج مي نهيم و رهايش نمي کنيم گويي با آنها            خو گرفته ايم !!!

نمي دانم رفيق؛ شايد همواره روزنه اي در دل رها گذارده ايم که شيطان از آن ما را مورد غفلت و گمراهي قرار ميدهد ،

آنقدر از اين روزنه مي آيد و ميرود و آن را برايمان زينت مي دهد که عادت مي کنيم !!! 

آنقدر که فرصتهاي طلايي زندگيمان را به ثمن قليل به او عطا مي کنيم !!!

در حاليکه مي دانيم:    " و ما خلقت الجن والإنس إلا ليعبدون "

" و خداوند جن و انس را نيافريد مگر براي اينکه او را بپرستند "

 و يقين داريم که : "و کفي بربّک بذنوب عباده خبيراً بصيراً "            " و خداوند بر گناه بندگانش آگاه و بيناست                     

و آن زمان است که شرمنده از روي محبوب، و مغرور به غفران بي حدش باز مي گردم ؛

و از اعماق دل و جان فرياد مي زنم که  "اناعبدک الضعيف الذليل "           و فرياد مي زنم :  "عظم الذنب من عبدک  فليحسن العفو من عندک "

و آنگاه سر مست، از نگاه عاشقانه اش چون کودکي سر براه، به سويش باز    مي گردم و در درياي رحمتش غرق مي گردم؛

باور کن رفيق ؛ تنها همين نگاه عاشقانه عشق کبير اوست که مرا در اين امواج وهمناک روزگار و دنياي هزار رنگ و هزار نقش ايمن مي کند؛

و از وسوسه هاي خوف انگيز و پليد شيطان، در امان مي دارد ؛

و آنگاه است که عاشقانه و با عشق صغير و حقير، چون خودم او را مي خوانم و فرياد مي کنم که :

 "الهي لا تکلني الي نفسي طرفة عيني ابداً "                                 " الهي به اندازه چشم بر هم زدني مرا به حال خودم وا مگذار "

آري رفيق ؛ پنجره آرزو به روي همه باز است ، تنها کافي است، کمي تلاش کني ؛                   تا به هر چه مي خواهي برسي .

"مراقب خودت و روحت باش"

خداحافظ همين حالا...